Commerciële belangen
Paul Saladino is een Amerikaanse influencer en arts die bekend staat om zijn controversiële gezondheidsadviezen. In zijn post verwijst hij naar een artikel in het tijdschrift Brain Health. Zowel het artikel als de post verschenen op 4 augustus. Dat lijkt wat verdacht. Hoe kon Saladino zo snel zijn post, met al het bijhorende bewijsmateriaal, opstellen? Na wat onderzoek wordt het antwoord al snel duidelijk: er is een nauwe verwevenheid tussen de influencer, de geciteerde studie en commerciële belangen. Saladino promoot immers Proxima Health, een bedrijf dat deze techniek in de VS wil introduceren. De auteurslijst van de studie bevat bovendien namen van personen die verbonden zijn aan dit bedrijf of aan de klinieken die deze dure behandelingen, van zo’n $7.000 per twee sessies, aanbieden.
"Deze techniek toepassen op gezonde mensen is absolute nonsens"
-Philippe Jorens, toxicoloog en diensthoofd Intensieve Zorg aan het UZ Antwerpen
Onbetrouwbaar onderzoek
Naast de duidelijke belangenverstrengeling kan de betrouwbaarheid van het onderzoek ook in twijfel worden getrokken. De onderzoeksgroep voor microplastics bestond uit slechts 6 personen, en voor PFAS uit respectievelijk 14 tot 18 personen. De auteurs geven zelf toe dat hun bevindingen "preliminair" zijn en dat de resultaten per individu sterk verschilden. Bij sommige patiënten nam de hoeveelheid van bepaalde plastics na de behandeling zelfs toe.
Chemicus en expert in microplasticsBavo De Witte stelt zich ook vragen bij de methodologie van de studie. De onderzoekers maakten gebruik van flowcytometrie met Nile-Red kleuring om de hoeveelheid plastics die uit het bloed werden gefilterd te meten. "Die methode kleurt alle hydrofobe (waterafstotende) stoffen, inclusief proteïnen in het bloed. De gemeten microplastics zijn dus zeer onbetrouwbaar", zegt De Witte.
Dweilen met de kraan open
Hij wijst ook op een chemisch principe dat Saladino negeert: het dynamisch evenwicht. "PFAS en microplastics zitten niet alleen in je bloed, maar verspreiden zich in je weefsels, zoals spieren en vet", legt De Witte uit. Dat betekent dat zelfs wanneer je deze toxines uit je bloed verwijdert, ze snel weer worden aangevuld vanuit de reserves in je weefsel. De claim dat je "jaren aan opgebouwde stoffen" verwijdert, is volgens hem dan ook simpelweg onwaar.
Ethische vraagstukken
Philippe Jorens, toxicoloog en diensthoofd Intensieve Zorg aan het UZ Antwerpen, wijst de promotie van deze techniek als "detox" dan ook volledig af. “Plasmaferese is een risicovolle en invasieve behandeling die normaal enkel bij bepaalde acute auto-immuunziekten wordt gebruikt. De techniek houdt trouwens een risico in op infecties en bloeddruk schommelingen”, vertelt Jorens, “Daarom passen we deze trouwens meestal toe onder strenge bewaking op intensieve zorg en wanneer de voordelen groter zijn dan de nadelen. Deze techniek toepassen op gezonde mensen is absolute nonsens”.
Jorens benadrukt opnieuw dat het bloed filteren weinig impact heeft op de totale concentratie in het lichaam. Hij vergelijkt het met historische loodvergiftigingen: "We konden lood uit het bloed halen door het gebruik van bepaalde medicaties, maar het lood dat in de botten zat, bleef daar nog tientallen jaren zitten. De schade gebeurt in de weefsels, en daar geraak je niet aan met een techniek waarbij een deel van het bloed wordt vervangen". Hij stelt zich ook ethische vragen. Donorplasma is schaars, terwijl nog helemaal niet vaststaat of deze behandeling effectief of überhaupt nodig is.
Conclusie
De claim van Paul Saladino dat plasmaferese jaren aan microplastics en PFAS uit het lichaam verwijdert, is onbewezen en misleidend. De studie waarop hij zich baseert is zeer klein en methodologisch zwak. Zowel chemische als medische experts bevestigen dat het filteren van plasma slechts een tijdelijk effect heeft op de bloedwaarden, terwijl de eigenlijke voorraad van deze schadelijke stoffen diep in de weefsels en organen blijft zitten. De procedure is bovendien duur en niet zonder medische risico's.