Het is net iets na de geplande start van het concert als Mitsune zich een weg baant door het publiek. De vierkoppige band betreedt het podium, dat schaars verlicht wordt met rode spots. Hun outfits, in dezelfde kleur, doen hun bijna verdwijnen in de schemerduister. Het concert wordt afgetrapt door Shiomi Kawaguchi op fluit. Ze staat samen met haar co-lead vooraan op het podium en speelt een hoge maar kalme melodie. Het is echter bassist Daigo Nakai die alle aandacht trekt. Dat doet hij door een diepe toon te neuriën die direct duidelijk maakt waarom de band ook onder het genre psychedelica geplaatst wordt. Hij doorbreekt de transachtige sfeer met meerdere luide kakegoe, een traditioneel Japanse schreeuw. “Iyooo!” klinkt het. Ze worden vergezeld door het ritmische percussiewerk van Petros Tzekos en de betoverende klanken van tweede leadzangeres Youka Snell op haar shamisen, een Japans snaarinstrument. Shiomi legt de fluit opzij en begint te zingen. Al snel wordt ze vergezeld door Snell. Het eerder schrille gezang van Kawaguchi wordt hierdoor omgetoverd tot een harmonieuze melodie.
Mitsune is gevestigd in Berlijn. Met hun blend van traditionele Japanse folk, psychedelica en jazz zijn ze zeker niet voor iedereen weggelegd. Mainstream zijn ze dus niet, maar iedereen aanwezig op het concert leek alleszins ten volle te genieten van de muzikale reis waarop Mitsune ons meenam. Ik hoorde daar zeker bij.
De band is niet alleen muzikaal sterk, maar ook visueel. Kawaguchi, klein van gestalte, valt direct op door haar kroon die bestaat uit twee handen die een grote rode schaar opentrekken. Van de andere banleden valt niet weg te kijken. De mannelijke bandleden dragen een rood-zwarte jinbei, een traditioneel Japans shirt, en hebben beiden imposante make-up op. Youka Snells haar is een kunstwerk op zich: twee vlechten met rode touwen erdoorheen geweven, afgetopt met twee grote strikken.
Aizu Bandaisan is met hevige bassen en prachtige harmonieën het meest dansbare nummer van het concert. Dat valt ook te zien aan het publiek, waarvan een goede helft niet kon stilstaan. In het midden van het nummer gaat de hele band hurkend op de grond, behalve de percussionist. Door de twee sterke leadzangeressen en de sterke opener van de bassist verdween Petros tot nu toe letterlijk en figuurlijk wat naar de achtergrond. Met alle andere bandleden op de grond heeft hij nu echter zijn moment in de spotlight, en daar maakt hij dan ook optimaal gebruik van. Petros is omringd door een tafel vol trommels, cimbalen en klankschalen voor zich, en enkele grote trommels links van hem. In de komende minuten zal hij alles op zijn overvolle tafel gebruiken, maar niet zoals het publiek dat verwachtte. Wat volgt, is een bijna theatrale opvoering. Hij laat de verschillende cimbalen over elkaar kletteren, heft ze op, gooit ze op elkaar. Het is net alsof hij op zoek is naar zijn verloren sleutelbos. De verwarring van het publiek gaat snel over in gelach en gejoel wanneer hij, na in zijn klankschalen te roeren, ze op elkaar begint te stapelen. Hij maakt een toren van wel tien klankschalen hoog. Hoe hoger de stapel wordt, hoe meer het publiek juicht en klapt. Het stapelen wordt soms onderbroken door geblaas op een cornet. Wanneer de stapel niet hoger kan — of misschien omdat de klankschalen op waren — haalt hij een kleine marionet naar boven. Er volgt een poppenspel waarmee hij een heel verhaal vertelt. De marionet gaat alle voorzetsels af; hij gaat in op, onder, achter de klankschalen. De pop verdwijnt in de bovenste klankschaal. Een laatste blaas op zijn cornet, de muziek hervat. Een laatste crescendo en het nummer eindigt.
Voordat ik naar het concert ging kende ik de band niet, ik ging er dan ook blindelings naartoe. De band vertelde als het ware hele verhalen door hun muziek. Alles wat gezongen werd was in het Japans en terwijl ik geen woord Japans spreek had elk nummer mij volledig mee. Terwijl de rustigere nummers mij vasthouden als een stevige omhelzing kan ik bij de uptempo-nummers het dansen, net zoals de andere concertgangers, niet bedwingen.
Het laatste nummer is hun nieuwste. Het is nog niet helemaal af, maar ze willen het toch graag spelen. Dat eerste valt er echter niet aan te merken. De show eindigt met de zangeressen die al zwaaiend met vlaggen opnieuw hun weg door het publiek banen. Wanneer ze de vlaggen neerleggen, beginnen ze te lachen. Ondersteund door de andere twee bandleden op instrument neemt het lachen toe. Ze reiken de microfoon uit naar het publiek en sporen hen aan om mee te lachen. Hun schateren wordt manischer en manischer tot het overgaat in geschreeuw. Een laatste crescendo en het concert komt tot een einde.
Een bisnummer spelen ze niet. “Ik zal jullie naar huis laten gaan,” zegt ze. “Of kom met ons aan de bar hangen en dronken worden,” voegt ze eraan toe.
“Dat was de max, echt de max,” zei iemand met een zwaar Gents accent. En gelijk had hij: Mitsune was de max, echt de max.
