In het Museum, een zaal in de Botanique die normaal voor tentoonstellingen wordt gebruikt, heerst een ontspannen sfeer. Helemaal vooraan zie je hier en daar een bloemenkrans, meisjes in lange jurken en papa’s die door hun dochter worden meegesleurd. Ze zijn hier allemaal voor een iemand: Sydney Rose. De Amerikaanse singer-songwriter staat bekend om haar kwetsbare liedjes en teksten waar elk tienermeisje zich in herkent. Begin dit jaar brak ze door op TikTok met het nummer 'We Hug Now'. Desondanks het succes is haar concert, op 15 oktober, niet uitverkocht. Dit zorgt er wel voor dat je vanop elke plaats een goed zicht op het podium hebt.
Om 20u gaan de lichten uit en neemt het broer-en-zusduo Esme Emerson, bestaande uit Esme Lee-Scott en Emerson Lee-Scott, plaats op het kleine podium. Met enkel een gitaar starten ze hun akoestische set. De twee krijgen een half uur om ons omver te blazen en dat doen ze. Niet enkel op muzikaal vlak, maar ook met hun rustige, familiaire présence komen de broer en zus helemaal tot hun recht. Eindigen doen ze met oprechte dank voor Sydney Rose, waarna het publiek begint te juichen en we in spanning afwachten tot ze zelf het podium opkomt.
Lang moeten we niet wachten, een half uur later nemen Sydney Rose en haar twee bandleden plaats op het podium. Beginnen doet ze op haar eigen manier, met het emotionele nummer '31', dat de zaal meteen stil krijgt. Na vijf minuten in een muisstille Botanique, kunnen we weer naar adem happen met het nummer ‘You’d Be Stars’. “This is my only happy song”, klinkt het bij Sydney. “After this we can cry again”.
Huilen doen we allemaal, maar Rose weet ons tussen de nummers door doen lachen. Met haar zelfspot en herkenbare situaties kan iedereen even relativeren. "Who has a crush on someone that doesn't know you exist?", zegt Sydney waarna tientallen handen omhoog gaan. “Well, me too, I wrote this song for Pedro Pascal”, zegt ze lachend wanneer ze de eerste noten van ‘Before & After You’ speelt op haar met bloemen versierde piano. Op deze manier worden we volledig meegenomen in haar wereld en schrijfproces.
Sydneys zachte, kwetsbare stem, die je op momenten doen afvragen of Billie Eilish of Phoebe Bridgers voor je staat, wordt bijgestaan door twee bandleden. Twee jonge vrouwen die de nummers met drums krachtiger maken en met viool nog breekbaarder. Je zou niet zeggen dat het nog maar de derde keer is dat ze samen het podium delen. De eerste keer was in Hyde Park, toen ze het voorprogramma voor folkzanger Noah Kahan mochten zijn. Of haar muziek je op zo’n grote festivalweide ook zo kan raken? Ik denk dat Sydneys talent vooral in een zaal echt binnendringt. Ze heeft die interactie met fans en mooie akoestiek nodig om haar verhaal te vertellen.
Ondanks er een zelfzekere vrouw op het podium staat, is dat niet altijd zo makkelijk geweest. Exact een jaar geleden liet haar recordlabel haar vallen. “I started looking for a job… but hey, look where I am now!”, zegt Sydney. Na het beëindigen van haar samenwerking met het label, richtte Rose zich opnieuw op wat haar muziek bijzonder maakt: eenvoud en emotie. Met het nummer ‘We Hug Now’ schreef ze over een vriendschap die ten einde kwam, met succes want ondertussen werd het al meer dan 170 miljoen keer gestreamd op Spotify. We moesten er even op wachten, maar met nog twee nummers te gaan vraagt Rose ons om iemand naast ons eens goed vast te pakken. Enkele ogenblikken later toetst ze de eerste akkoorden van de hit ‘We Hug Now’ in op haar piano. Gsm’s schieten de lucht in waardoor je op de tippen van je tenen moet staan om een glimp van Sydney op te vangen. De melancholische start maakt al snel plaats voor ‘the bridge’, het moment waarop de drums en het tempo toenemen, het startschot voor fans om nog luider mee te zingen. Met de Belgische vlag die ondertussen om haar microfoon hangt, klinken de hartverscheurende lyrics: “You’re just thinking it’s a small thing that happened,”, waarna iedereen luidkeels “the world ended when it happened to me”, zingt.
Sydney Rose sluit de avond af met haar favoriete nummer, wat ze ondertussen al over drie andere nummers zei, ‘Idk What I Did’. Nadat Rose de laatste zin “I don’t know what I did to make you go away” zingt, gaan de lichten weer aan en bedankte ze ons voor de mooie start van haar tour en voor onze aandacht. De zaal loopt weer leeg wanneer ze nog even de tijd neemt om lp’s te signeren. “Drive home safe”, weet ze nog snel te zeggen vooraleer haar productieteam haar van het podium komt halen. In de hoek van de zaal kopen de laatste fans nog snel merchandise als herinnering aan de avond. Eén ding is zeker: dit is niet het laatste wat we van Sydney Rose zullen horen.