In een persbericht haalt Frank Troosters fel uit naar het beleid rond asielopvang binnen de regering-De Wever. Die kritiek herhaalde hij ook in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij baseert zich op cijfers die hij opvroeg via een parlementaire vraag aan Anneleen Van Bossuyt, minister van Asiel en Migratie.
Daaruit blijkt dat er in 2025 in totaal 119.116 treintickets werden toegekend aan bewoners van federale opvangcentra, goed voor een totale kost van zo’n 1.398.330,96 euro. Dat komt neer op ongeveer 11,70 euro per ticket. Die cijfers zijn correct en worden bevestigd door de bevoegde instanties. Over de cijfers zelf bestaat dus weinig discussie. De interpretatie ervan is een ander verhaal.
Waarvoor worden die tickets gebruikt?
Volgens Fedasil, het federaal agentschap dat verantwoordelijk is voor de opvang van asielzoekers in België, krijgen asielzoekers niet zomaar een treinticket. Er gelden duidelijke regels en voorwaarden. In alle gevallen moeten ze een bewijs voorleggen, zoals een uitnodiging of afspraak.
Woordvoerder Filip Van der Elst legt uit dat de tickets in de eerste plaats dienen voor praktische en noodzakelijke verplaatsingen. "Het gaat om afspraken in het kader van de asielprocedure, medische of psychosociale redenen, taallessen en de zoektocht naar een woning. Ook ouders die hun kinderen naar school moeten brengen, krijgen een ticket. Dat geldt ook voor een wekelijks bezoek aan de supermarkt als er in het centrum zelf geen maaltijden worden voorzien”, benadrukt hij. Al betreft dat laatste hier een eerder uitzonderlijke situatie.
Verder kunnen tickets in beperkte mate ook gebruikt worden voor vrijetijdsbesteding. Maar dat is slechts één van de categorieën en al zeker niet de belangrijkste.
Bovendien is Frank Troosters er zelf van op de hoogte dat het niet uitsluitend om treintickets voor vrijetijdsbesteding gaat. In de parlementaire vraag die hij indiende, vermeldt hij expliciet dat de tickets ook worden gebruikt voor medische afspraken, jobinterviews en verplaatsingen in het kader van de zoektocht naar een woning. Die context laat hij achterwege in het persbericht.
Is er controle?
Het idee dat tickets zomaar worden uitgedeeld zonder toezicht klopt niet. Elk opvangcentrum houdt een gedetailleerd register bij waarin onder meer de bestemming, datum en reden van de reis worden genoteerd.
Bewoners moeten hun aanvraag motiveren en krijgen geen blanco tickets die ze vrij kunnen gebruiken. Volgens Fedasil zijn er wel enkele gevallen van misbruik vastgesteld, maar die worden meteen gesanctioneerd.
Woordvoerster Britt Monten van de NMBS benadrukt dat de spoorwegmaatschappij enkel instaat voor het leveren van de tickets en verder geen rol speelt in de toewijzing of het gebruik ervan. “Het is vergelijkbaar met een schooluitstap. Een school koopt in groep tickets aan, maar de NMBS heeft geen zicht op hoe die precies gebruikt worden. Fedasil koopt de tickets bij ons en beslist zelf hoe ze die vervolgens verdelen”, legt ze uit.
Conclusie
De cijfers die Troosters aanhaalt zijn correct, maar zijn interpretatie ervan niet. De gratis treintickets dienen in de eerste plaats voor noodzakelijke verplaatsingen binnen de asielprocedure. De voorstelling als “pleziertripjes” laat die context weg en geeft daardoor een misleidend beeld. De uitspraak is eerder onwaar.